Ik had ergens altijd gedacht dat als ik zou trouwen, ik beter zou zijn. Alsof mijn ziekte een hoofdstuk was dat tegen dan afgerond zou worden en ik eindelijk terug kon beginnen leven. Maar de onderzoeken blijven zich opstapelen en het antwoord op de grote waaromvraag, hoe en wat, blijft uit. Vorige week kwam ik te weten dat ik in de week van mijn trouw én de week erna opnieuw naar het ziekenhuis moet. En eerlijk... ik blijf dat ontzettend confronterend vinden.

“Waarom blijf je eigenlijk nog zoeken naar een diagnose als artsen toch niets vinden?”Die vraag krijg ik regelmatig. En eerlijk gezegd begrijp ik waarom mensen ze stellen. Van buitenaf lijkt het misschien alsof ik bewust van onderzoek naar onderzoek ga, alsof ik koste wat kost een antwoord wil vinden. Maar de werkelijkheid is anders. Ik heb nooit zelf de beslissing genomen om een eindeloze medische zoektocht te starten. Deze weg is vanzelf ontstaan, omdat er telkens opnieuw iets afwijkends werd gevonden.

Het is weer die tijd van het jaar. Het schooljaar loopt ten einde, de zomer begint. Je opent sociale media en ziet berichten van mensen die afstuderen. Het doet me stilstaan bij mijn eigen leven. Vier jaar geleden studeerde ik af. Vier jaar. En in die tijd zie ik leeftijdsgenoten hun diploma hoger onderwijs behalen. Dat grote nieuws laat mij klein voelen. Want wat heb ík in die vier jaar bereikt?

Als mensen zijn we geneigd om te vergelijken. Ik alleszins toch. Het liefst zou ik één persoon hebben die hetzelfde meemaakt als ik, dezelfde overtuigingen heeft en het leven helemaal op orde lijkt te hebben. Iemand wiens leven als een handleiding kan dienen voor het mijne. Zodat ik kan toetsen of ik goed bezig ben. Zodat mijn keuzes, gevoelens en gedachten gerechtvaardigd worden. Als iemand me in vraag stelt, wil ik kunnen zeggen: "Kijk, die persoon doet het ook zo." Alsof mijn waarde afhangt van de bevestiging van een ander.