Het is weer die tijd van het jaar. Het schooljaar loopt ten einde, de zomer begint. Je opent sociale media en ziet berichten van mensen die afstuderen. Het doet me stilstaan bij mijn eigen leven. Vier jaar geleden studeerde ik af. Vier jaar. En in die tijd zie ik leeftijdsgenoten hun diploma hoger onderwijs behalen. Dat grote nieuws laat mij klein voelen. Want wat heb ík in die vier jaar bereikt?

Als mensen zijn we geneigd om te vergelijken. Ik alleszins toch. Het liefst zou ik één persoon hebben die hetzelfde meemaakt als ik, dezelfde overtuigingen heeft en het leven helemaal op orde lijkt te hebben. Iemand wiens leven als een handleiding kan dienen voor het mijne. Zodat ik kan toetsen of ik goed bezig ben. Zodat mijn keuzes, gevoelens en gedachten gerechtvaardigd worden. Als iemand me in vraag stelt, wil ik kunnen zeggen: "Kijk, die persoon doet het ook zo." Alsof mijn waarde afhangt van de bevestiging van een ander.