Als mensen zijn we geneigd om te vergelijken. Ik alleszins toch. Het liefst zou ik één persoon hebben die hetzelfde meemaakt als ik, dezelfde overtuigingen heeft en het leven helemaal op orde lijkt te hebben. Iemand wiens leven als een handleiding kan dienen voor het mijne. Zodat ik kan toetsen of ik goed bezig ben. Zodat mijn keuzes, gevoelens en gedachten gerechtvaardigd worden. Als iemand me in vraag stelt, wil ik kunnen zeggen: "Kijk, die persoon doet het ook zo." Alsof mijn waarde afhangt van de bevestiging van een ander.
Maar als dat echt vervulling zou geven, waarom voel ik me dan zo leeg?
Misschien omdat het leven van een ander nooit het mijne is. Wat iemand anders meemaakt, is niet hetzelfde als wat ik meemaak. Toch leg ik mijn waarde vaak in handen van anderen, alsof ik er zelf niet helemaal mag zijn. Maar lijkt het alleen alsof zij het beter doen? Of voelen zij zich net zo zoekend als ik?
Als kind was ik een volger. Ik stond het liefst achteraan in de rij. Ik vond het verschrikkelijk om als eerste iets te moeten voordoen. Liever keek ik naar degene voor mij en deed ik precies hetzelfde. En als die persoon een fout maakte? Dan lag de verantwoordelijkheid niet bij mij.
Onbewust doe ik dat vandaag nog steeds. Ik zoek mensen die hetzelfde meemaken als ik. Mensen met een chronische ziekte. Maar telkens bots ik op dezelfde werkelijkheid: niemand is zoals ik. Niemand ervaart het op exact dezelfde manier. Misschien is dat geen toeval. Misschien kan ik juist daarom niemand volledig volgen. Ik zal mijn eigen weg moeten leren gaan. En dat maakt me bang. Want wat als ik het verkeerd doe?
Het ironische is dat ik het moeilijk vind wanneer anderen mijn ziekte beginnen te vergelijken. Ze bedoelen het vaak goed, maar ik voel me dan niet erkend. Alsof mijn ervaring minder uniek wordt. Alsof ik me anders zou moeten voelen omdat iemand anders er beter mee lijkt om te gaan.
Misschien is dat waar het uiteindelijk om draait: ik verlang niet naar herkenning, maar naar erkenning. Ik wil dat mijn gevoelens er mogen zijn. Dat ze gezien worden, zonder vergelijking. Dat ik niet hoef te bewijzen dat het moeilijk is.
Hoe langer ik hierover schrijf, hoe meer ik besef dat ik gevangen zit in een vicieuze cirkel. De echte vraag is niet met wie ik mezelf vergelijk, maar wie ik werkelijk ben. Waar haal ik mijn identiteit vandaan? Waar zoek ik mijn vervulling?
Eén ding weet ik wel: ik wil leren kijken naar mezelf door de ogen van God in plaats van door de ogen van mijn eigen oordeel. Want hoe harder ik mijn waarde probeer te verdienen, hoe leger ik me voel.
Welkom op deze blog. Ik hoop dat je je soms herkent in mijn verhaal. Maar nog meer hoop ik dat je erkenning mag vinden bij God. Dat je mag ontdekken dat jouw waarde niet afhangt van wat je doet, maar van Wie jou gemaakt heeft.
Het is geen gemakkelijke weg. Ik zit er zelf nog middenin. Daarom neem ik je mee in mijn verhaal, met alle vragen, twijfels en kleine stapjes vooruit.
En als er één ding is dat ik wil meegeven, dan is het dit:
Niet herkenning, maar erkenning in hoe God ons ziet.