Het is weer die tijd van het jaar. Het schooljaar loopt ten einde, de zomer begint. Je opent sociale media en ziet berichten van mensen die afstuderen. Het doet me stilstaan bij mijn eigen leven. Vier jaar geleden studeerde ik af. Vier jaar. En in die tijd zie ik leeftijdsgenoten hun diploma hoger onderwijs behalen. Dat grote nieuws laat mij klein voelen. Want wat heb ík in die vier jaar bereikt?
Vaak voelt het alsof ik heb gefaald. Alsof ik vastzit terwijl iedereen vooruitgaat. Op zulke momenten kruip ik huilend bij mijn partner op schoot. Hij is een van de weinigen bij wie ik mijn gedachten kan delen zonder schaamte. Door alles uit te spreken, raken de kronkels in mijn hoofd langzaam ontward en begrijp ik mezelf weer een beetje beter.
Hij brengt me terug naar de werkelijkheid. Hij herinnert me eraan wat ik wél heb. We zijn verloofd. We kochten samen een appartement. Over enkele maanden verandert mijn leven opnieuw: ik trouw met de liefde van mijn leven en we bouwen samen aan een thuis.
Toch blijft mijn brein vergelijken. Het gras van een ander lijkt altijd groener. Terwijl ik zo druk bezig ben met wie ik dacht te moeten zijn, vergeet ik stil te staan bij wie ik vandaag ben. En misschien ben ik ook bang. Bang voor verandering, voor nieuwe stappen, voor een nieuw hoofdstuk.
Onlangs sprak ik af met twee vriendinnen van het middelbaar. Vier jaar geleden stonden we nog op hetzelfde punt. Nu bleken onze levens totaal verschillend.
De ene werkte al jaren, maar miste een studie en durfde de stap niet meer te zetten. De andere had haar diploma en een fijne job, maar verlangde naar een relatie. Ik vertelde over mijn verloving en ons appartement, maar gaf toe dat ik een studie en werk miste.
We beseften dat we allemaal verlangden naar iets wat de ander al had. Dat gesprek opende mijn ogen. Misschien heb ik niet alles, maar wat ik wél heb, is voor iemand anders net een droom.
Niet lang daarna vroeg mijn verloofde: "Zou je liever afstuderen zoals de mensen op sociale media, of verloofd zijn met mij?" Het antwoord kwam zonder nadenken. Ik kies voor ons.
Misschien heb ik de afgelopen vier jaar geen diploma behaald. Maar ik heb wel geleerd wie ik ben. Ik heb geleerd omgaan met mijn ziekte. En ik sta aan het begin van een prachtig nieuw hoofdstuk.
Ik wil bewuster stilstaan bij wat ik heb. Dankbaar zijn voor de zegeningen in mijn leven en in onze relatie. Ooit droomde ik van een huisje-boompje-beestje. Vandaag zie ik die droom langzaam werkelijkheid worden.
Ik wil mijn energie niet langer steken in het kijken naar het gras van een ander. Ik wil mijn eigen gras water geven en zien hoe het groeit.
En ik wil mezelf eraan blijven herinneren dat God geeft. Niet altijd alles wat we willen, maar wel precies wat we nodig hebben. Niet meer en niet minder.