De afgelopen weken waren een ware wervelwind van emoties, met heel wat ups en downs. Het is soms zot om te beseffen hoe enorm mijn leven op amper drie jaar tijd veranderd is. Hoewel ik ontzettend uitkijk naar trouwen en samenwonen, brengt die grote verandering ook angst met zich mee.
Toen ik afstudeerde van het middelbaar ben ik, zoals mijn ergotherapeut het noemt, in een spiraal van afwijzing en afbouw terechtgekomen. Ik heb verschillende dingen geprobeerd: een deeltijdse studie, die ik uiteindelijk moest stopzetten. Daarna een deeltijdse studie op kot, zodat ik niet hoefde te reizen, maar ook die moest ik stopzetten. Ik probeerde vrijwilligerswerk, maar ook dat lukte niet.
Hoe hard ik ook probeerde om een ander leven op te bouwen, telkens eindigde ik opnieuw tussen de vier muren van mijn ouderlijk huis. En hoewel die periode soms ontzettend moeilijk was, gaf ze mij ook een gevoel van comfort. Ik had weinig verantwoordelijkheden en alle tijd en ruimte om te rusten.
Drie jaar geleden, toen ik in het ziekenhuis lag voor een weekopname vanwege mijn PNEA’s (niet-epileptische aanvallen), zat ik mentaal heel diep. Ik verlangde zo naar verandering, naar stappen die ik kon zetten. Maar ik had het gevoel vast te zitten. Niet alleen in een ziek lichaam, maar ook in het leven. Alsof mijn leven stilstond terwijl de wereld rondom mij verderging.
In die periode gaf God mij meerdere keren een teken dat mij is bijgebleven: vlinders.
Overal waar ik kwam, zag ik vlinders. In de tuin, tijdens wandelingen… en vaak precies op momenten waarop ik aan het bidden was. Tijdens mijn weekopname kreeg ik bloemen van vrienden en mensen van de kerk. In beide boeketten zaten houten vlinders. Toen ik thuiskwam, kreeg ik van een collega van mijn mama een plantje cadeau. Ook daarin zat een vlinder.
Ik begon die vlinders te zien als een boodschap van God. Als een belofte dat er ooit een moment zou komen waarop ik uit mijn cocon zou kruipen. Dat mijn leven niet altijd zou blijven stilstaan. Dat ik op een dag mijn vleugels zou kunnen uitslaan en zou mogen vliegen.
Later, toen ik Ethan leerde kennen, mijn nu bijna-man, gebeurde het opnieuw. Op verschillende momenten waarop ik aan het bidden was, verschenen er twee vlinders naast elkaar op tafel, vlak voor mij.
Toeval of niet, voor mij kregen ze betekenis.
De afgelopen weken, tijdens het klaarmaken van ons appartement, kwamen er opnieuw heel wat confrontaties naar boven. Ik wil zo graag meehelpen en samen een thuis creëren. Maar veel van de werken zijn momenteel fysiek intensief: muren schuren, schilderen, opruimen… En de afgelopen dagen spelen mijn pijn en vermoeidheid weer meer op dan normaal, waardoor alles snel te veel is en ik niet veel aankan.
Wanneer mijn lichaam niet mee kan, voelt het soms alsof ik gefaald heb. Dan schiet ik opnieuw in die bekende spiraal van: ik kan niks, ik kan dit niet, ik kan het leven niet aan. Ik wil op eigen benen staan en klaar zijn om uit mijn cocon te kruipen als een vlinder.
Vlinders zijn prachtig, maar tegelijk ook ontzettend kwetsbaar. Wanneer het regent, kunnen hun vleugels beschadigd raken en moeten ze schuilen. En misschien is dat wel een mooi beeld voor mijn eigen leven.
Ik hoef niet altijd te vliegen. Sommige dagen mag ik schuilen voor de regen. Mag ik rusten wanneer de pijn te veel wordt. Mag ik mijn vleugels beschermen wanneer mijn lichaam het moeilijk heeft. Dat betekent niet dat ik terug in mijn cocon zit. Het betekent niet dat ik gefaald heb. Het betekent gewoon dat het regent.
En nu ben ik dankbaar dat ik, na alles wat geweest is, uit mijn cocon mag komen. Dat ik mijn vleugels mag uitslaan en mag vliegen. Of misschien eerder: mag rondfladderen, op mijn eigen tempo. Ook als dat niet altijd mooi of gemakkelijk is.
Maar dan wil ik leren staan in Gods belofte dat Hij trouw is. Ik geloof dat ik, nu ik ga trouwen, stappen zet om op eigen benen te gaan staan en uit mijn cocon te kruipen. Maar ik weet ook dat als het regent en het even te veel is, ik ook mag schuilen bij Hem en rusten bij Hem. Ik geloof dat, als God mij deze boodschap van de vlinder op mijn hart heeft gelegd, ik ook effectief mag geloven dat ik dit ga aankunnen. Dat ik een leven mag opbouwen.
En deze belofte is iets waar ik elke dag in mag gaan staan. Dat God degene is die mij de nodige kracht geeft. En ik kijk ernaar uit om mijn vleugels uit te slaan.